Er zijn te veel levens die ik wil leven

Er zijn zo ontzettend veel dingen die ik wil leren.

En vooral: kunnen.

Niet een cursusje volgen. Niet een beetje proberen. Nee, ik wil het meteen kunnen. Maar dan ook écht kunnen.

Naaien bijvoorbeeld. Ik zie mezelf al helemaal voor me met mijn eigen kledingmerk waarvoor mensen maanden op een wachtlijst staan om dat ene fantastische item te scoren.

Of schilderen. Maar dan ook wel meteen exposities in wereldsteden waar kunstliefhebbers niet uitgepraat raken over mijn geweldige werken.

Pottenbakken. Uiteraard eindigen mijn handgemaakte objecten dan niet op een plankje in de bijkeuken, maar als unieke eye-catchers in sterrenrestaurants en luxe boutique hotels.

En schrijven? Dan graag meteen een bestseller. Vertaald in minimaal twintig talen.

Ik weet niet of het ambitie is, ego of een licht gebrek aan realiteitszin, maar er zijn simpelweg te veel levens die ik wil leven. En ze moeten allemaal groots en meeslepend zijn.

Laatst las ik in het boek Gouden Bergen van Doortje Smithuijsen (aanrader trouwens! Oh en eigenlijk luisterde ik het boek) dat dat in onze generatie komt door onze ouders. Die ons hebben 'verpest' de goedbedoelde idee dat we alles kunnen bereiken wat we maar willen, als we ons best er voor doen. Daar valt heel veel over te zeggen, maar daar ga ik denk ik nog een losse post of podcast aan wijden.

Dus ja, al die levens.

Het leven waarin ik schrijver ben.

Het leven waarin ik kapper ben.

Het leven waarin ik keramiek maak.

Het leven waarin ik kleding ontwerp.

Het leven waarin ik een eigen mediamerk heb.

Het probleem is alleen: ik kan niet kiezen.

En dus gebeurt er iets geks.

Doordat ik niet kan kiezen wat ik wil uitproberen, begin ik aan niets.

Dan zit ik op de bank te bedenken hoe leuk het zou zijn als ik kon naaien. Of keramieken. Of mensen hun haar doen.

En verder gebeurt er precies....niks.

Ik weet ook niet precies waar het door komt. Het is niet dat ik niet durf te falen. Ook niet dat ik bang ben dat ik toch niet zo goed blijk te zijn als ik me had voorgesteld. Of dat ik het verkeerde heb gekozen. Het is ook zeker niet dat ik alles moet uitdenken voordat ik iets ga doen. Ik snap het niet van mezelf.

Maar ik heb wel besloten dat het nu is afgelopen met deze onzin.

Ik heb mezelf namelijk een opdracht gegeven: na de vakantie ga ik met iets beginnen.

Eén ding.

En The Good Part is: letterlijk elke keuze die ik maak is beter dan niets doen. Ik laat jullie snel weten wat het gaat worden!