Terraslogica
Hoeveel vriendinnen heeft een normaal mens eigenlijk nodig?
Ik kan soms naar een groep vrouwen op een terras kijken en denken: Zijn die nou allemaal vriendinnen? Want dan zitten er twaalf. Twaalf. Ik krijg mijn tandartsafspraken al nauwelijks georganiseerd.
Hoe onderhouden mensen twaalf vriendinnen? Is daar een schema voor? Een groepsapp met kwartaalplanning? Moet je ergens vinkjes zetten als je elkaar weer hebt gezien?
En hoeveel vriendinnen hoor je eigenlijk te hebben?
Ik heb vriendinnen die ik drie keer per week spreek. Vriendinnen die ik drie maanden niet spreek en bij wie ik vervolgens binnen vier minuten weer midden in een verhaal zit.
Ik heb vriendinnen met wie ik op vakantie zou gaan. En vriendinnen met wie ik dat absoluut niet zou doen, omdat we elkaar daarna waarschijnlijk nooit meer willen zien.
Vriendinnen die ik zou bellen als mijn leven instort.
En vriendinnen die ik vooral bel als ik zin heb om keihard te lachen en over niks serieus te praten.
Dus om terug te komen op de vraag: ik denk dat je er veel nodig hebt.
Soorten dan. Niet per se mensen.
De afdeling vriendinnen
Je hebt een vriendin nodig die zegt:
Koop die jurk.
Maar óók eentje die zegt:
Doe normaal. Je hebt al twaalf jurken.
Je hebt iemand nodig die je om half acht ’s ochtends kunt bellen omdat er echt iets is.
En iemand die je vooral ná half acht ’s avonds moet bellen omdat het dan pas leuk wordt.
Eentje met wie je kunt praten over werk, ambitie, geld, kinderen, relaties en alle dingen die je nog wilt doen met je leven.
En eentje bij wie je na drie uur ineens beseft dat je het letterlijk alleen maar hebt gehad over de nieuwe vriendin van iemands ex.
Je hebt een vriendin nodig die je opvangt.
Eentje die je opjut.
Eentje die zegt dat je gelijk hebt.
En, misschien nog wel belangrijker, eentje die zegt:
“Nee sorry, volgens mij ben jij hier gewoon een enorme lul geweest.”
Je hebt iemand nodig die je een glas wijn inschenkt.
En iemand die zegt dat je naar huis moet.
Het liefst nadat ze eerst dat glas wijn heeft ingeschonken.
Maar soms is het gewoon dezelfde
En dat vind ik misschien wel het allermooiste aan vriendschap.
Want soms zijn dat zes verschillende vrouwen.
Maar soms zit het allemaal in één persoon.
Dezelfde vriendin die ’s middags bloedserieus met je bespreekt of je ontslag moet nemen, kan ’s avonds met je opzoeken of een pinguïn eigenlijk knieën heeft.
Dezelfde vriendin die zegt dat je écht eens wat verstandiger met je geld moet omgaan, stuurt je drie dagen later een tas van €1.800 met:
“Ok maar dit is wel echt wat voor jou.”
De vriendin die altijd verstandig is, kan degene zijn die om 23.30 uur ineens zegt:
“Fuck it. We gaan.”
En de grootste chaoot die je kent, kan als eerste voor je deur staan als er echt iets aan de hand is.
Delen jullie vriendinnen in? Ik merk soms dat ik dat te veel doe.
De leuke vriendin.
De verstandige vriendin.
De oude vriendin.
De werkvriendin.
De vriendin met kinderen.
De vriendin zonder kinderen.
De vriendin voor wijn.
De vriendin voor hardlopen.
Terwijl mensen natuurlijk helemaal niet zo werken.
Gelukkig niet.
Wanneer bén je eigenlijk vriendinnen?
Dat vind ik trouwens ook ingewikkeld.
Ben je vriendinnen als je elkaar iedere week ziet?
Als je elkaar al twintig jaar kent?
Als je alles van elkaar weet?
Ik heb mensen die ik al heel lang ken en misschien vier keer per jaar zie. Maar als er morgen iets gebeurt, staan ze er.
En er zijn mensen die ik nog helemaal niet zo lang ken en van wie ik inmiddels weet wat hun man verkeerd doet met de vaatwasser, waarom ze hun moeder soms niet opnemen en met wie ze in 2004 per ongeluk hebben gezoend.
Misschien zit vriendschap uiteindelijk in veel kleinere dingen.
Dat iemand voor je deur staat zonder eerst te appen wanneer het uitkomt.
Dat je halverwege een verhaal kunt beginnen.
Dat iemand weet dat jouw “prima” soms helemaal geen prima betekent.
Dat je samen vier uur kunt doorbrengen zonder ook maar één nuttig onderwerp te bespreken en daarna denkt:
god, dit had ik nodig.
Dus hoeveel heb je er nodig?
Geen idee.
En misschien stel ik gewoon de verkeerde vraag.
Misschien gaat het helemaal niet over hoeveel vriendinnen je hebt.
Misschien gaat het over hoeveel verschillende versies van jezelf er bij je vriendinnen mogen bestaan.
De ambitieuze.
De onzekere.
De verstandige.
De totaal onverstandige.
Degene die om zeven uur ’s ochtends wil hardlopen.
En degene die om één uur ’s nachts ineens vindt dat er nog ergens gedanst moet worden.
Soms heb je voor al die versies verschillende vrouwen.
En soms heb je het geluk iemand te vinden bij wie ze allemaal aan tafel mogen.
En dan zijn er ook nog mensen die je nog helemaal niet kent.
Dat vind ik misschien wel het leukste.
Dat je nooit klaar bent met mensen leren kennen.
Dat er ineens iemand kan aanschuiven van wie je na een uur denkt:
waarom kende ik jou eigenlijk nog niet?
Niet omdat je nog een vriendin nodig had.
Niet omdat er nog een vacature openstond op de afdeling wijn.
Gewoon omdat iemand leuk is. Of raar. Of interessant. Of totaal anders dan jij.
Dus hoeveel vriendinnen heeft een normaal mens eigenlijk nodig?
Geen flauw idee.
Ik val ook niet perse op normale mensen.
EN JIJ?
Heb jij voor alles een andere vriendin?
Of heb je zo iemand die alle boxjes checkt?
🙋♀️ Een paar. Maar die weten dan ook alles.
🍷 Veel. Ik verzamel blijkbaar mensen.
😂 Hangt ervan af wie er deze week irritant doet.
♡ Er kan altijd nog iemand bij.
THE GOOD PART
De terrastafel waar altijd een stoel voor je vrij is.
Soms kijk ik naar een groep vrouwen en dan denk ik: zijn die nou allemaal vriendinnen?