Sure ik wil graag oud worden, maar niet zodat je het ziet

Daar sta ik dan in de dampende hitte.

Na een fietstochtje van nog geen kwartier stap ik de kliniek binnen die ik heb uitgekozen omdat ze bekend staan om hun subtiele aanpak.

Het idee is dat mensen niet zien dat je iets gedaan hebt, maar dat ze denken "goh, wat ziet ze er lekker fris en uitgeslapen uit".

Precies wat ik wil.

Want hoewel ik niet echt erge rimpels heb vind ik wel dat ik er vaak moe uit zie in de spiegel.

Of afgepeigerd, is eigenlijk meer het woord dat 's morgens in me opkomt.

Terwijl ik me eigenlijk niet zo voel. Tenminste, doorgaans niet.

Dus ik voel me fitter dan ik eruitzie. Dat is jarenlang toch echt andersom geweest!

"Kom binnen", de deur zwaait open en een opmerkelijke verschijning staart me aan. Oi, de taxatie is al begonnen.

De dokter is een vrouw van.... moeilijk te schatten. Ik denk een jaar of 10 jonger dan ik.

Zij heeft in ieder geval zeker geen persoonlijke voorkeur voor de no trace face aanpak waarvoor ik hier kom.

More is more lijkt meer het devies.

Zou ze het bij mij wel goed doen dan?

Ze kijkt ook raar uit haar ogen trouwens.

Ik probeer me te concentreren op haar verhaal over spiergroepen, injectiepunten en natuurlijke resultaten, maar ondertussen ben ik vooral bezig met de vraag of ze überhaupt nog kan knipperen.

"Wat stoort je het meest?" vraagt ze.

"Nou, vooral dat ik er soms moe uitzie."

Ze knikt begrijpend.

"Dat zie ik."

Bedankt.

Ze draait haar scherm naar me toe. Een foto van mijn gezicht verschijnt. Geen filter. Geen gunstig licht. Geen strategische hoek.

Gewoon ik.

En blijkbaar ziet een gezicht op zo'n scherm eruit alsof je drie jaar niet hebt geslapen, structureel te weinig water drinkt en een zwaar leven hebt gehad in de visserij.

"Hier zie je volumeverlies."

Ze wijst ergens naar mijn wang.

"En hier."

Nog een plek.

"En misschien hier."

Inmiddels lijkt het alsof mijn hele gezicht langzaam in elkaar aan het zakken is als een opblaasflamingo waar een gaatje in zit.

"Maar ik wil het wel heel natuurlijk houden", zeg ik voor de zekerheid nog een keer.

"Tuurlijk."
Dat zegt waarschijnlijk iedereen hier.

Net zoals iedereen bij de kapper zegt dat er maar een klein stukje af hoeft.

Ze wijst nog een paar dingen aan waarvan ik tot vijf minuten geleden niet wist dat ze bestonden. Volumeverlies hier. Schaduw daar. Een lijntje. Een spier.

Ik voel me alsof mijn gezicht een verbouwingsproject is waar de Poolse aannemer als een gek doorheen raust.

"Wat zou jij doen?" vraag ik.

Dat blijkt een gevaarlijke vraag.

Want voor ik het weet zijn we twintig minuten verder en heb ik een complete masterclass gezichtsveroudering gekregen.

Uiteindelijk besluit ik tot één klein prikje botox.

Gewoon.

Om het te proberen.

Voor de wetenschap.

Niet omdat ik ineens een compleet nieuw gezicht wil. Niet omdat ik op mijn 43e weer 28 wil lijken. Maar omdat ik nieuwsgierig ben.

En eerlijk is eerlijk: dat ben ik eigenlijk altijd.

Het duurt 3 weken voordat ik het volledige resultaat zie, zegt de aannemer.

Een paar weken later kijk ik in de spiegel.

Zie ik verschil?

Een beetje.

Zie ik er 10 jaar jonger uit?

Not even close.

Zie ik er iets frisser uit?

Misschien wel, ja.

Maar vooral realiseer ik me dat dit eigenlijk helemaal niet over botox gaat.

Het gaat over die eeuwige spagaat van graag oud willen worden.

Want ik wil graag oud worden.

Echt.

Het alternatief lijkt me aanzienlijk minder aantrekkelijk.

Ik wil de wijsheid, de ervaring, de herinneringen, de drie pubers, de vertrouwdheid van al 18 jaar samen met Reijer, de vriendinnen, de lachbuien, de vakanties, de levenslessen en alle andere voordelen.

Ik wil alleen liever niet de gebruikssporen.

En dat blijkt ongeveer net zo realistisch als wijn drinken zonder kater, sporten zonder tijdelijke doodswens of pubers opvoeden zonder ze af en toe alsnog ter adoptie af te willen staan. Je krijgt het er gewoon bij.